Kreupele Chris

Ouwere minse kinnen “m nog wel, Kreupele Chris, die aigelijk Chris van Krimpen hiette, mar die naom wisse de mêêste toen al nie en nou nog nie. Met da toen bedoele me de erreme taid van veur d”n oorlog, toen Chris êên van de durpsfigure van Termei was, jao toch.
Veul verhaole doen over hum de ronde; ik zel d”r een paor vertelle, dan snappe jullie allemaol waorom nog altaid over Kreupele Chris gepraot wordt.
Chris was nie zo goed ter bêên, vendaor zijn bainaom, mar gelukkig ha tie “n hondekèr, waormee die naor z”n stukkie land kon rijje. Da land lag op de Pasterie. Hoe komp da an zo”n gekke naom, zel ie vraoge? Wel, da komt, omdat da land van de kerrek was, en het zogenaomde pasteriefonds verhuurde “t in perceelties aon partekliere, vollukstoine noemde ze da laoter.
Affain, as Chris onderweeg was, ree die z”n land wel”s verbai… Hai gong dan naor Tijne in de Nuuwstigt- dat is waor nou de bordeweg naost legt- die Tijn had naomelijk een stil kroegie en verkocht graog een borrtjie; iets waor die kreupele Chris ok nie in spuugde.
Gelukkig wie d”n hond de trugweg beter as z”n baos.
Op de Pasterie hieuw Chris verrekes. Die stomme bêêste hadden “t nie altaid eve best, want de baos ha veur hullie nooit zoveul te vrete. Daor had Chris wa op gevonde.
Hai had naomelijk een trekharminikao, waor die aordig mee overweg kon hartstikke graog speulde. As Chris dan “s gien voer veur de keuje had, dan broch tie zijn harmonikao mee en speulde êên of andere mooie deun op da ding. En dan perbeerde die boven “t geloid van de meziek en het gesnèèrk van de verrekes oit te komme en riep tie: “Vrete he “k nie, maor schik zel je hebbe.”
Op da stukkie bouwland verboude Chris ok errepels en groentes. Mar da lukte nie altaid eve goed.
Zo gong “t ok dien êêne zomer mit z”n errepels. De mêêste bleve mooi klèèn. “Ongelaike opkomst”, zeeje ze in Termei. Maor de slimme Chris wis daor wel raod op. Hai viet z”n spaoi en lichtte de stronke een endjie op. Z”n buurman op het land die infermeerde: “Zeg, Chris wa doe je nou””
Hai had z”n antwoord al klaor: “Ik het er zo”n hekel an azze ze ongelaik opkomme en daorom help ik die klèène stronkies een bietjie.
Beste minse, je ziet “t al gebeur: de gelichte stronke gonge êên veur êên dôôd.
Zo zaoide onze Chris een keer andivie. Zijn buurman van het land, Jossie, stong erbai en keek d”r naor. “Dut is een nuuwe soort andivie”, deelde Chris mee, “t binne zelfbinders”.
Vroeger wiere de stronke andivie in de herrefst opgebonde, want dan wiere ze mooi geel in “t hart.
Toen “t herrefst wier, vroeg de buurman an Chris: “En Chris, he je je andivie nog op motte binde?”
“Neeje”, zee Chris, ze binne nie opgekomme”.
Deze geschiedenis is vastgelegd door een Termeienaar die het jammer zou vinden, wanneer dit soort verhalen zomaar in het vergeetboek zouden raken.